प्युठान— मंगलबार मलेसियामा नेपाली यु–१६ क्रिकेट टोलीले जापानमाथि सहज जित निकाल्यो। खेलको नायक बने — अर्घाखाँचीका १६ वर्षीय शुभम खनाल। उनले १० ओभर बलिङ गर्दै मात्र १५ रन खर्चेर ५ विकेट लिए। तर यो पाँच विकेट केवल खेलको आँकडा होइन, यो छ एक अधुरो सपनाको सार्थकता।
शुभमका बुवा केशव खनालको आँखामा क्रिकेटप्रतिको प्रेम बाल्यकालमै बसेको थियो। घरको कमजोर आर्थिक अवस्था, अभाव र जिम्मेवारीले उनलाई क्रिकेट मैदानमा कहिल्यै पुर्‍याएन। ११ वर्षको कलिलो उमेरमै भारत पसे। त्यहाँ उनले सुनील गावस्कर र सचिन तेन्दुलकरलाई टिभीमा हेर्दै क्रिकेटप्रेमी बने।
“म काम छाडेर भारत–पाकिस्तानको खेल हेर्न जान्थें,” उनी सम्झिन्छन्, “तर ब्याट बल किन्न सकिनँ। मनको रहर मनमै थामियो।”
सपना अधुरै रह्यो। नेपाल फर्किए, दाङमा सानो व्यवसाय सुरु गरे। समय बित्दै गयो। तर क्रिकेटप्रतिको प्रेम मरेन। र, जब सन् २०१४ मा नेपालले विश्वकप छनोट खेल्यो, बुवाको त्यो दबिएको प्रेमले नयाँ रुप लियो — छोराको आँखामा सपना बनेर।
शुभम प्रोजेक्टरमा खेल हेर्थे र बुवालाई भन्थे, “म पनि देशका लागि खेल्छु।”
त्यही दिनदेखि केशवले छोराको सपना आफ्नो बनाए। सुरु भयो संघर्षको अर्को यात्रा। दिल्ली लगे, उमेरले होस्टेलले नलिएपछि फर्किए। कर्णाली प्रिमियर लिगमा सोमपाल कामीसँग भेट हुँदा उनले शक्ति गौचनको एकेडेमी जाने सल्लाह दिए। बुटवल पुगे, शक्ति सरलाई भेट्न संघर्ष गरे।
“शक्ति सरले छोराको बलिङ हेरिसकेपछि भने — बाबुमा प्रतिभा छ, सुधार्नुपर्छ।” केशवको आँखामा आँसु झुल्कन्छ।
त्यसपछि शुभमको तालिम सुरु भयो। संघर्षले अझ गहिरो रुप लियो। मासिक ४०–५० हजार रुपैयाँ खर्च हुँदासमेत बुवा पछि हटेनन्।
“छोराले जुनसुकै कुरा मागोस्, म दिन सक्छु भन्ने लाग्छ। किनकि त्यो मेरो अधुरो सपनाको यात्रा हो।”
शुभमले बल्ल ब्याट सम्हाल्न पाए। बल्ल आफ्नो सपना जिउन पाए। दाङ क्रिकेट लिगमा ३५ हजारमा बिक्री भए। त्यो पहिलो कमाइ बुवाले सामाजिक काममा खर्च गरिदिए। सिकाए — जिम्मेवारी र मानवीयता।
अहिले शुभमले नेपालको जर्सीमा अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा इतिहास रच्न थालेका छन्। जापानविरुद्धको पाँच विकेट त्यो संघर्षको प्रमाण हो।
“छोराले शिर गर्वले उचालिदियो,” बुवा भन्छन्, “आज मेरी आमा जीवित हुनुहुन्थ्यो भने कति गर्व गर्नुहुन्थ्यो होला।”
शुभमका लागि यात्रा यत्तिमै सकिएको छैन। बुवा केशवको सपना अझ बाँकी छ।
“शुभम गौचन सर जस्तो बन्न नसके पनि १० प्रतिशत भइदियो भने म सफल ठान्छु,” उनी भन्छन्, “म त्यो दिन हेर्न चाहन्छु जब नेपाल टेस्ट राष्ट्र बन्छ र कलिला छोराछोरीले अन्तर्राष्ट्रिय मैदानमा आफ्नो सपना जिउन पाउँछन्।”