बोम बहादुर परियार, प्युठान । मानिस भएपछी मानबिय आबस्यकता धेरै हुन्छन । तर गास , बास , कपास मानिसका मुख्य आबस्यकता हुन । खाने चामल सकियो भने किन्नु पर्छ ,बस्ने बास भत्कियोभने पुन बनाउनु पर्छ र लगाउने कपडा च्यातियो भने किन्नु पर्छ वा सिलाउनु पर्छ ।त्यस्तै दारी कपाल बढ्यो भने कटाउनु पर्छ । जस्ले गर्दा मानिसको सौन्दर्यता पनि बढाईदिन्छ । पछिल्लो समयमा आफ्नो हातमा सीप भएर पनि आफ्नो ब्याबसाय गर्न तपाईं हामिलाई लाज लाग्छ तर मल्लारानी गाउपालिका ३ मुन्डाडाका सन्तोस बिकले कपाल काटेर मासिक २० देखि २५ हजार आम्दानी गर्छन । उनी अहिले १८ बर्स पार गरिसकेको बताउछन । गत बर्स मल्लारानी गाउपालिकाले युवा लछित कार्यक्रमका लागि विभिन्न सिर्सकमा बजेट छुट्टाएको थियो ।सन्तोसले आफ्नो हातमा भएको सिपलाई अझै बिकास गर्न चाहान्थे । त्यसैले उनी गाउँ पालिकासंग तालिम को माग गरे । तर गाउपालिकाले उनी एकजनालाई मात्र तालिम दिन सम्भब नभएपछी उनलाई केही रकम दिई समान खरिद गरिदिएर कपाल काट्ने पसल खोल्न लगायो । अहिले उनको पसल मल्लारानी गाउपालिका ३ चुजाठाटी बजारमा सन्तोस हेयर कटिङ सेन्टर नामबाट सन्चालन छ । उनले त्यहा पसल खोलेको एकबर्स पूरा भैसक्यो । दारी कपाल काट्नकै लागि खलंगा , बिजुवार धाउने मानिस आजभोली चुजाठाटिमै सेवा मिलेपछी धेरै सहज भएको स्थानिय बताउछन । स्थानिय व्यापारी मिनराज परियार , शिक्षक जयराज जैसी , स्थानिय व्यापारी कृष्ण पौडेल , बिष्णु पौडेल , धुर्ब भट्ट लगाएत ले सन्तोस को सिपको प्रसम्सा गर्दै आफुहरुलाई पनि कपाल काट धेरै सहज मिलेको बताउछन ।चुजा ,खरिन्डाडा ,बर्बोट ,मुन्डाडा ,बिजुली र केही अर्घाखाँचीका ग्राहक समेत उनको पसलमा कपाल काट्न आउछन । अहिले सन्तोसलाई भ्याई नभ्याई छ । उनी घरका जेठोछोरा पनि हुन । पारिबारिक समस्याका कारण बिदेसिन लागेका सन्तोस अहिले आफ्नो पेसाप्रती संतुष्ट भएको बताउछन साथै उनले भने अहिले म भानुभक्त मा बि चुजाठाटिमा १२ कक्षा मा अध्यन गरिरहेको छु ,साथमा आफ्नो ब्याबसाय पनि अगाडि बढिरहेको छ । म बिहान क्याम्पस जान्छु १२ बजे आउछु एकदिनमा १५ देखि २० जनाको दारी कपाल काट्ने गर्छु । बजारमा आफुसुकी रेटमा नाईहरुले कपाल काट्छन तर सन्तोसले ६० रुपैयामा मात्र कपाल काट्ने गरेको बताउछन । बाहिर १०० रुपैया तिरेर कपाल काट्ने मान्छे सन्तोस कहाँ आएर कपाल काट्दा ६० रुपैया तिर्दै मुस्कुराउदै जान्छन। जस्ले गर्दा सन्तोस का बाबा आमा पनि छोराको ब्याबसायप्रती खुसी छन । गाउपालिकाले दिएको १० हजारमा उनले पसलमा आबस्यक समान किनेर संचालन गरेका थिए अहिले उनी आफ्नो पसललाई थप ब्याबस्थापन गर्न चाहेको बताउछन । साथै सन्तोसले भन्छन काम गर्न लाज मान्नुहुदैन , जस्को हातमा जे सीप छ त्यसैलाई बिकास गर्दी ब्याबसायमा जोड्नुपर्छ जस्लेगर्दा युवाहरु बिदेसुनु पर्दैन । देसमै आनन्द प्राप्त गर्न सकिन्छ ।