प्युठान । प्युठानको माण्डवी गाउँपालिका–७, खुक्लीचौर ओडार। यही गाउँको माटोमा हुर्किएका युवराज पुन मगर अहिले भारतमा नेपाली स्वाद र आफ्नो सीपको पहिचान बनाइरहेका छन्।
सन् २००८ मा भारतबाट सुरु भएको उनको व्यावसायिक यात्रा १७ वर्षदेखि निरन्तर छ। सुरुवातका दिन सहज थिएनन्। नयाँ ठाउँ, नयाँ परिवेश र फरक चुनौतीबीच उनले आफ्नो बाटो आफैं बनाउँदै लगे। संघर्ष आए, कठिनाइ आए, उतारचढाव पनि आए। तर उनले आफ्नो सपना र मेहनतलाई कहिल्यै रोकेनन्।
आज उनी भारतमा Professional Pan-Asian Chef का रूपमा कार्यरत छन्। यही यात्रामा उनले भारतको Best Pan-Asian Chef सहित International Star Awards र Inspiring Awards जस्ता विभिन्न सम्मान प्राप्त गरेको बताएका छन्।
‘यी अवार्ड मेरा लागि सम्मान मात्रै होइनन्,’ उनी भन्छन्, ‘१७ वर्षसम्म गरेको संघर्ष, मेहनत, धैर्य र आफूले रोजेको पेशाप्रतिको विश्वासका प्रमाण हुन्।’

सफलताभन्दा ठूलो सपना

भारतमा आफ्नो पहिचान बनाउँदै गर्दा युवराजको सपना भने आफ्नै गाउँ र देशसँग जोडिएको छ।
उनी आफ्नो सफलतालाई व्यक्तिगत उपलब्धिमा सीमित राख्न चाहँदैनन्। आफू जहाँ पुगे पनि जन्मभूमि, नेपाली खाना र नेपाली संस्कृतिलाई सँगै लिएर हिँड्न चाहन्छन्।
‘म जहाँ पुगे पनि मेरो पहिलो प्राथमिकता नेपाली खाना, नेपाली संस्कृति र मेरो जन्मभूमि नै रहनेछ,’ उनी भन्छन्।
खुक्लीचौरले दिएको संस्कार, पहाडले दिएको साहस र परिवारले दिएको शिक्षा तथा हौसलालाई उनी आफ्नो यात्राको आधार मान्छन्। त्यसैले अहिले उनको सबैभन्दा ठूलो चाहना छ—प्युठानको खुक्लीचौरदेखि नेपाली मौलिक खानासम्मको पहिचान विश्व बजारमा पुर्‍याउने।

भान्साबाट देश चिनाउने सपना

Chef का रूपमा काम गर्दा उनले विभिन्न देशका खाना र संस्कृतिसँग नजिकबाट परिचित हुने अवसर पाएका छन्। त्यस क्रममा नेपाली खानामा रहेको मौलिकता र विविधतालाई विश्वसामु प्रस्तुत गर्न सकिने सम्भावना देखेको उनी बताउँछन्।
उनको सपना छ—नेपाली मौलिक परिकारले विश्वका भान्सामा आफ्नै स्थान बनाओस्। खानासँगै त्यसको इतिहास, संस्कृति र नेपालीपन पनि विश्वले चिनोस्।
‘हाम्रो मौलिक नेपाली खानाले विश्वको भान्सामा आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाओस् भन्ने मेरो सपना हो,’ उनी भन्छन्, ‘मेरो गाउँको नाम पनि त्यससँगै टाढा–टाढासम्म पुग्न सकोस्।’
त्यसैले अब उनको लक्ष्य अवार्ड थप्नु मात्र होइन, नेपाली स्वादलाई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा स्थापित गर्नु हो।

‘नामले होइन, कामले चिनिन चाहन्छु’

अन्तर्राष्ट्रिय स्तरका सम्मान प्राप्त गरेपछि पनि युवराज आफ्नो परिचयलाई अवार्डमा सीमित गर्न चाहँदैनन्।
‘मानिसहरूले मेरो नामले मात्र होइन, मेरो कामले मलाई चिनून्,’ उनी भन्छन्।
उनका लागि सफलता त्यतिबेला सार्थक हुनेछ, जतिबेला आफ्नो उपलब्धिसँगै जन्मभूमिको नाम पनि अगाडि बढ्नेछ।
‘मेरो सफलतासँगै मेरो पहाड, मेरो गाउँ, मेरो माटो र मेरो संस्कृतिको नाम पनि चिनियोस्,’ उनी भन्छन्।

यात्रामा पत्नीको साथ

युवराज आफ्नो १७ वर्षे यात्रालाई एक्लो संघर्षका रूपमा हेर्दैनन्। परिवार, गुरु, अग्रज, साथीभाइ, शुभेच्छुक तथा नेपाली र अन्तर्राष्ट्रिय Chef समुदायबाट पाएको साथ र हौसलालाई उनी आफ्नो सफलताको महत्वपूर्ण आधार मान्छन्।
विशेषगरी उनकी श्रीमती भिमा पुनको साथलाई उनी विशेष रूपमा सम्झिन्छन्।
संघर्षका दिनदेखि आजसम्मको यात्रामा श्रीमतीको माया, विश्वास र हौसलाले आफूलाई निरन्तर अघि बढ्ने ऊर्जा दिएको युवराज बताउँछन्।
‘मेरो यात्रामा श्रीमती भिमाको साथ र हौसला निकै महत्वपूर्ण छ,’ उनी भन्छन्, ‘उहाँको साथले कठिन समयमा पनि अघि बढ्ने ऊर्जा दिएको छ।’

गन्तव्य अझै बाँकी छ

खुक्लीचौरको एउटा सामान्य गाउँबाट सुरु भएको युवराजको यात्रा भारत हुँदै अन्तर्राष्ट्रिय स्तरसम्म पुगेको छ। केही सम्मान र पहिचान हासिल गरिसके पनि उनी आफ्नो यात्रालाई पूरा भएको ठान्दैनन्।

बरु अबको बाटो अझ ठूलो छ।

नेपाली खानालाई विश्वको भान्सासम्म पुर्‍याउने, नेपाली संस्कृतिलाई विश्वसामु चिनाउने र आफ्नो जन्मभूमि प्युठानको नाम अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा पुर्‍याउने उनको लक्ष्य छ।
‘अझै धेरै गर्न बाँकी छ। अझै धेरै सपना पूरा गर्न बाँकी छन्,’ उनी भन्छन्।